Hovhannès TOUMANIAN (1869-1923) : ԳԵՏԱԿԸ – Le ruisseau


Où cours-tu donc
Si vite,
Beau ruisseau,
Arrête-toi
Et joue avec moi
Sous cet arbre.

«Non, mon enfant,
Je dois y aller ;
Vois donc le moulin
Près du village.
Il a besoin de ma force
Pour tourner.

Là-bas dans la vallée
Les fleurs et herbes
A l'odeur enivrante
Ont soif et m'attendent
Tout comme les vaches
Et leur troupeau.

La source glacée
Du haut sommet
M'a confié son eau
Dans ce but.

Regarde encore
Sous le pont
La vieille femme attend
Avec sa lessive.
Je dois laver,
Tant qu'il fait jour.

Tu vois tout ce que j'ai à faire,
Au revoir donc et bonne journée,
Ma route est parsemée
De milles travaux,
Je n'aurai aucun repos
Jusqu'à la mer. »


Ո՞ւր ես վազում
Այդպէս արագ,
Ա՛յ դո՜ւ կայտառ,
Սիրուն գետակ.
Կանգ առ, խաղանք
Էս ծառի տակ:

«Չէ՜, փոքրիկըս,
Գնամ պիտի.
Տե՛ս ջաղացը
Գիւղի մօտի.
Պէտք է ուժ տամ,
Որ պըտըտի:

Ցածն էլ հովտում
Անուշահոտ
Ինձ են մնում
Ծաղիկ ու խոտ,
Յոգնած-ծարաւ
Տաւարն ու հոտ:

Սառն աղբիւրը
Բարձըր սարի
Դրանց համար
Է ինձ տալի,
Իր զով ջուրը
Կըլկըլալի:

Իսկ կամուրջի
Տակն էլ որ կայ,
Կայ լուացքը
Պառաւ կընկայ,
Պէտք է լուամ
Քանի լոյս կայ:

Դէ՛, տեսնո՞ւմ ես.
Մնա՜ս բարով.
Ճամփաս ցանած
Հազար գործով,
Դադար չունեմ
Ես մինչև ծով»: